Ω, τι κόσμος ανάπτυξης μαμά…

Posted in Σκόρπια with tags , , on Φεβρουαρίου 11, 2008 by Γέροντας

Από τα Νέα…

 [Δρόμοι ]

Του Ρούσσου Βρανά rvranas@otenet.gr

Ένας φοιτητής…
… μέλος της οργάνωσης «Τα παιδιά του Δον Κιχώτη» που βοηθάει τους άστεγους του Μπορντό, αυτοκτόνησε τις προάλλες πέφτοντας από τον τρίτο όροφο του πάρκινγκ Βικτόρ Ουγκώ. Πόση δυστυχία μπορεί να αντέξει σήμερα ένας Δον Κιχώτης; Νομίζαμε πως αυτά που έγραφε ο συγγραφέας των «Αθλίων» για άστεγους και πεινασμένους ήταν για άλλες εποχές. Τώρα, η Γαλλία ανακαλύπτει ξανά τους αθλίους της, όπως και ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος τους δικούς του.
Την ώρα…
… που εκείνος ο φοιτητής έκανε το τραγικό σάλτο μορτάλε, επίσημη γαλλική έρευνα αποκάλυπτε πως 40.000 φοιτήτριες επιδίδονται στην πορνεία για να επιβιώσουν. Όπως έγραψε η εφημερίδα «Λιμπερασιόν», ολοένα και περισσότερες νέες προτιμούν ένα νέο είδος συγκατοίκησης: με αντάλλαγμα τη δωρεάν διαμονή, προσφέρουν τις σεξουαλικές υπηρεσίες τους σε όποιον τις σπιτώνει.
Από τη μια μεριά…
… η νεότητα που εκπορνεύεται κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε δουλειές του ποδαριού. Από την άλλη τα γηρατειά που, αφού το περίμεναν πώς και πώς μια ζωή, διαπιστώνουν με πικρία πως το όνειρο της «ντόλτσε βίτα» του συνταξιούχου είναι φευγαλέο. Αυτές τις ανισότητες, αυτούς τους εκβιασμούς στον τόπο εργασίας ή στον τόπο κατοικίας, που εξαναγκάζουν τους ανθρώπους να υποκύπτουν στη διαφθορά, έχουμε φτάσει σήμερα να τις θεωρούμε αναπόδραστες συνέπειες της προόδου, σαν να μη μπορεί να γίνει αλλιώς. Κι όμως, κάποτε πιστεύαμε πως αυτή η πρόοδος ήταν κάτι θετικό. Ώσπου, πριν από πενήντα χρόνια ακριβώς, ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ δημοσίευε το βιβλίο του «Η κοινωνία της αφθονίας». Ήταν μια πολεμική ενάντια στο πνεύμα της εποχής του. Το 1958, η Αμερική ζούσε στον παράδεισο μιας ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης. Γι΄ αυτό ακριβώς, το βιβλίο του Γκαλμπρέιθ, που ήταν τότε καθηγητής στο Χάρβαρντ, την τάραξε πολύ. Επειδή έδειχνε για πρώτη φορά τις σκοτεινές γωνιές αυτού του παραδείσου. «Αργά ή γρήγορα», έλεγε ο Γκαλμπρέιθ, «το ενδιαφέρον που δείχνουμε για την ποσότητα των παραγόμενων αγαθών, δηλαδή για την αύξηση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, θα πρέπει να επικεντρωθεί στο μεγαλύτερο ζήτημα της ποιότητας ζωής που μας παρέχουν». Η έμφαση στην αχαλίνωτη αύξηση της παραγωγής έμπαινε στο στόχαστρο του Γκαλμπρέιθ, ο οποίος ήταν αυτός που κατέρριψε από το βάθρο του τον μύθο πως αυτή η αύξηση πρέπει να αποτελεί τον κυριότερο στόχο της ζωής μας. Πάνω στο βιβλίο του Γκαλμπρέιθ στηρίχτηκαν κατοπινοί οικονομολόγοι για να καταγγείλουν την τυφλή υποταγή της οικονομίας και της πολιτικής στη συσσώρευση υλικής «προόδου». Αυτή η συσσώρευση, έγραφαν αργότερα ο Ουίλιαμ Νόρντχαους και ο Τζέιμς Τόμπιν, παράγει εισοδηματικές ανισότητες και διαφθορά.
Στη χώρα…
… που οι καλοί τρέχουν να κρυφτούν και που η διαφθορά των πολιτών παραβγαίνει με τη διαφθορά των κυβερνώντων, χάνονται οι επιστήμονες, οι καλλιτέχνες, οι ποιητές, οι εφευρέτες. Γιατί πρώτα η ομίχλη θολώνει τη συνείδηση και κατόπιν το μυαλό. Και τότε είναι που αυτή η χώρα ξεπέφτει όσο δεν έχει ξεπέσει ποτέ άλλοτε στην ιστορία της.
Advertisements

Πότε ξυπνάει αυτός που «εκοιμήθη»…

Posted in Λόγοι with tags , , , , , on Φεβρουαρίου 2, 2008 by Γέροντας

…και πότε γυρίζει αυτός που «έφυγε»;

Tώρα που τελείωσαν τα ταρατατζούμ, μπορώ επιτέλους να ρωτήσω.

Γιατί στην ελληνική γλώσσα υπάρχει ρήμα το οποίο δηλώνει την τελική και ανεπίστρεπτη πράξη του θανάτου. Και το ρήμα αυτό είναι «πεθαίνω». Ποιος είναι ο λόγος που στην περίπτωση του Μακαριστού -Αθηνών, και πάσης…- χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον τα «κοιμάμαι» και «φεύγω»;

Απλή απώθηση του φόβου του θανάτου; Πιθανόν… Δεδομένο πρόβλημα του Δυτικού Κόσμου, που πάει πακέτο με τον καταναλωτισμό. Ατυχώς, στην αγορά δεν πωλούνται παρά μόνον φτηνά υποκατάστατα αιώνιας νεότητας (και σεξουαλικής ενεργότητας). Εάν είν’ αυτός ο λόγος, υποχρεωτικό… πάσο! Διάολε, αυτό ακόμη και ο Καστοριάδης μπόρεσε απλά να το σχολιάσει, και τίποτα παραπάνω.

Υποπτεύομαι όμως ότι δεν είναι αυτός ο λόγος, που ο Αρχιεπίσκοπος –σε αντίθεση με τον κάθε κυρ Μήτσο– δεν πέθανε, αλλά «την έπεσε ελαφρώς»(;). Λίγο οι πομπές, τ’ αγήματα, οι δημόσιες προσκυνήσεις, λίγο και η γλώσσα που παραπέμπει στις ταξιαρχίες Αποστόλων, Αγίων, Μαρτύρων και -θου, Κύριε!- στην ίδια την Αειπαρθένο…

Μήπως το μενού έγραφε «αγιοποίηση«; Μήπως ήδη σερβιρίστηκε, και το έχασα;

Συγγνώμη για την ερώτηση, ε;

Hilda Doolittle (H.D.), 1886-1961

Posted in Μονόλογοι with tags , on Φεβρουαρίου 1, 2008 by Γέροντας

 HD.jpg

                               Helen


            All Greece hates
            the still eyes in the white face,
            the lustre as of olives
            where she stands,
            and the white hands.

            All Greece reviles
            the wan face when she smiles,
            hating it deeper still
            when it grows wan and white,
            remembering past enchantments
            and past ills.

            Greece sees unmoved,
            God’s daughter, born of love,
            the beauty of cool feet
            and slenderest knees,
            could love indeed the maid,
            only if she were laid,
            white ash amid funereal cypresses.

 Από τον επιτάφιό της:

So you may say

Greek flower, Greek ecstasy

reclaims forever

one who died

following intricate song’s

lost measure…

Η Δίκη του Γαλιλαίου

Posted in Λόγοι with tags , , , , , , , , on Ιανουαρίου 16, 2008 by Γέροντας

Galileo.arp.300pix.jpg

Ο Γαλιλαίος (Galileo Galilei, 1564 – 1642), υπήρξε μια από τις πλέον εμβληματικές φιγούρες της σύγχρονης επιστήμης -τόσο ώστε το όνομά του, για την ιστορία της επιστήμης να χρησιμοποιείται ως το σημείο διαχωρισμού ανάμεσα στην εποχή της Αναγέννησης (όρος του οποίου το δόκιμον έχει πολλές φορές αμφισβητηθεί) και την Σύγχρονη (όρος που θα αμφισβητείται για καιρό ακόμα…).

Η ιστορία είναι σε γενικές γραμμές γνωστή: Κοπερνίκεια υπόθεση με τον Ήλιο στο κέντρο και τη Γη να κινείται, σε αντίθεση με την εικόνα της Θωμιστικής θεολογίας που αποτελούσε την κυρίαρχη, και εκκλησιαστικά αποδεκτή, κοσμολογία… ΄Ενας ηρωικός ανιδιοτελής επιστήμονας – επαναστάτης που διαφωνεί και θαρραλέα διατυπώνει τις απόψεις του υπέρ της πρώτης και ενάντια στη δεύτερη… Μία κυρίαρχη Θεοκρατία που σπεύδει να συντρίψει τον αμφισβητία… Ο αμφισβητίας καταστρέφεται από την Ιερά Εξέταση, αλλά η μηχανή που αυτός έβαλε σε κίνηση εν τέλει θριαμβεύει… Η αλήθεια, όπως πάντα, θα επικρατήσει!

Έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα; Εμ… εντάξει, όχι ακριβώς…

Και μόνον το παραπάνω μοτίβο θα ήταν αρκετό για να προβληματίσει τον αντικειμενικό ερευνητή. Είναι -κυριολεκτικά- προβλέψιμα… ηρωικό. Υπάρχουν στοιχεία της ιστορίας που παραλείπονται στην δημοφιλή εκδοχή της , που πιθανώς θα άλλαζαν λίγο την εικόνα που παραδοσιακά μεταφέρεται και θα οδηγούσαν σε πληρέστερη κατανόηση των πρωταγωνιστών, της εποχής, αλλά και των ειδικών συνθηκών που έχτισαν το «έπος του 1633».

Ο Γαλιλαίος σε ρυθμό μπαρόκ

Ο Γαλιλαίος το 1610 εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο της Πάδουας για την αυλή των Δουκών της Τοσκάνης, Μεδίκων, όπου και έλαβε τη θέση τού «Φιλόσοφου της Αυλής». Η αναζήτηση προστάτη ευγενούς ήταν στόχος του ήδη μια δεκαετία πιο πριν, και στην υπηρεσία αυτού του στόχου είχε επενδύσει ολόκληρο το δίκτυό του από φίλους και θαυμαστές, αλλά και σημαντικό μέρος της περιουσίας του και της επιστημονικής του φήμης. Επιστήμονας, αλλά και αρχηγός ο ίδιος μιας από τις μικρές «ευγενείς» φαμίλιες της Τοσκάνης, επιδιώκει μέσα στη δεδομένη μπαρόκ πραγματικότητα και την κοινωνική άνοδο του κλαν, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω της θέσης τού πανεπιστημιακού.

Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι είναι σημαντικό να δούμε αυτήν την πλευρά του Γαλιλαίου -την πολιτική του πλευρά- για να αντιληφθούμε όσο το δυνατόν την ακολουθία των γεγονότων που θα οδηγήσουν 23 χρόνια αργότερα στην καταδίκη του για «αίρεση».

Κάτω από την υψηλή προστασία των Μεδίκων, ο Γαλιλαίος θα γίνει πολύ γρήγορα το αστέρι των επιστημών σε ολόκληρη την Ιταλία και, κυρίως, στη Ρώμη. Αν και πιστός Καθολικός,είναι οπαδός των ιδεών του Κοπέρνικου και εκφράζεται ανοικτά υπέρ της ηλιοκεντρικής θεώρησης (δεν θεωρεί τα δύο ασυμβίβαστα) γεγονός που του δημιουργεί προβλήματα με την εκκλησία το 1616. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του σε αυτήν την περίπτωση είναι και ο μελλοντικός Πάπας, καρδινάλιος Maffeo Barberini.

UrbanVIII.jpg

Μετά το 1616, ο Γαλιλαίος μένει μακριά από το ζήτημα. Θα επανέρθει το 1623, ενθαρρυμένος από την εκλογή του φίλου και υποστηρικτή του Barberini ως Πάπα Ουρβανο Η’. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο ίδιος σε επιστολή προς τον Πρίγκιπα Cesi το ίδιο έτος, η εκλογή τού Ουρβανού Η’ «αποτελεί μια θαυμάσια σύμπτωση που τον κάνει να σκέφτεται την δυνατότητα αλλαγών εντός της Δημοκρατίας των Γραμμάτων».

Η αλλαγές έχουν σίγουρα να κάνουν με τον Ηλιοκεντρισμό. Μετά τα προβλήματα του 1616, το όνομα του Γαλιλαίου -και κατά επέκταση του Δούκα της Τοσκάνης- έχει συνδεθεί με την Κοπερνίκεια θεωρία, γεγονός που καθιστά την «νομιμοποίηση» αυτής ιδιαίτερα σημαντική για την καριέρα και την φήμη του. Συν τοις άλλοις, η ηλικία του είναι πια πολύ προχωρημένη για τα δεδομένα της εποχής. Και οι δύο παράμετροι συνηγορούν στο μυαλό του, να εκμεταλευθεί την προσωπική του σχέση με τον Πάπα και να αναλάβει γρήγορα δράση.

Το έργο «Διάλογος σχετικά με τα δύο κύρια συστήματα του Κόσμου»(Dialogo sopra i due massimi sistemi del mondo), ήταν έτοιμο προς έκδοση σίγουρα το 1630, όταν ο Γαλιλαίος υποβάλει τα χειρόγραφα προς έγκριση στη Ρώμη. Ο υπεύθυνος για τον έλεγχο πατέρας Niccolo Riccardi εξέδωσε imprimatur για το βιβλίο, αλλά εξέφρασε την επιθυμία για αλλαγές και το ξαναγράψιμο του Προλόγου και του Επιλόγου.

Η αρχική επιθυμία του Γαλιλαίου ήταν το βιβλίο να εκδοθεί από την Ακαδημία (Academia dei Lincei) στη Ρώμη. Αλλά οι καθυστερήσεις -ανάμεσα τους και μία επιδημία Πανούκλας- τον οδήγησαν να αρχίσει να πιέζει για την έκδοση του βιβλίου στην Φλωρεντία. Επιστρατεύοντας το προσωπικό του δίκτυο, αλλά και αυτό τού ισχυρού προστάτη του, εν τέλει πέτυχε την μεταφορά του «τελικού ok» στον Ιεροεξεταστή της Φλωρεντίας. Το βιβλίο εγκρίθηκε και πήγε στο τυπογραφείο.

Γεγονότα άλλα όμως, σε υψηλότερο επίπεδο, ήταν αυτά που θα έκριναν την μοίρα του συγκεκριμένου έργου…

Παπική Πολιτική και… οι άλλοι

Ο Ουρβανός Η’ ήταν ο τελευταίος Πάπας που επέκτεινε τα σύνορα του κράτους του. Έχοντας ως κύριο στόχο της πολιτικής του την δική του ανεξαρτησία στην Ιταλία, και όχι την επαναφορά του Καθολικισμού στην Βόρεια Ευρώπη, δεν δίσταζε να παίζει το διπλωματικό του παιχνίδι με οποιονδήποτε συμπαίκτη -Καθολικό ή Προτεστάντη. Και ίσως κάπως εξόφθαλμα…

Σταθερός υποστηρικτής της Γαλλίας (με το αζημείωτο…), δεν καταδίκασε την εισβολή του Προτεστάντη βασιλιά της Σουηδίας Γουστάβου Β’ Αδόλφου το 1632 στη Γερμανία-που έκανε παρέλαση μέχρι τις Άλπεις, παίζοντας έτσι ανοιχτά το παιχνίδι του (πασίγνωστου)Καρδινάλιου Ρισελιέ. Η αντίδραση του πρεσβευτή της Ισπανίας ήταν έντονη και αναμενόμενη. Το σύνθημά του (όμοια έντονο και αναμενόμενο) βρήκε απήχηση στους υπερσυντηρητικούς κύκλους της Αιώνιας Πόλης και, φυσικά, είχε να κάνει με την υπερβολική «ανοχή στους αιρετικούς»…

Ο ίδιος ο Ουρβανός, συνεχώς υπό πίεση, είχε αρχίσει να δείχνει σημάδια εξάντλησης και ψυχικής διαταραχής, τρέμοντας επίδοξους συνωμότες ανάμεσα στους πλέον επίλεκτους αυλικούς του. Το πρώτο θύμα της φοβίας του ήταν ήδη απο τον Απρίλιο του 1630 ο προστατευόμενός του Giampoli, ο οποίος έπεσε σε δυσμένεια και εγκατέλειψε τη Ρώμη. Δηλαδή η εκκαθάριση των ευνοούμενων έχει ήδη ξεκινήσει.

Την ίδια εποχή, για πολλούς λόγους που δεν είναι αντικείμενο αυτού του άρθρου, και οι Μεδίκοι περνούν δύσκολες στιγμες: η εξουσία τους αμφισβητείται και μέσα στην Φλωρεντία, η επιρροή τους στη Ρώμη καθιζάνει απότομα, και η θέση τους ως προνομιακοί συνομιλητές της Άγιας Έδρας κλονίζεται…

Η πτώση του ευνοούμενου

Η «πτώση του ευνοούμενου» ήταν ο πλέον διαδεδομένος μηχανισμός κινητικότητας εντός των αυλών της εποχής, και ο πιο αποτελεσματικός μηχανισμός ελέγχου της συμπεριφοράς των αυλικών. Η βασική ιδέα προφανής: ένας ευνοούμενος αυλικός (δείχνει σε όλους τους υπολοίπους, τι μπορούν να απολαύσουν εάν προσπαθήσουν αρκετά), ο οποίος «προδίδει» την εμπιστοσύνη που του έδειξε ο «αγαθός ηγεμόνας» (παράβαση). Ο ηγεμόνας «υποφέρει ειλικρινά» από την προδοσία τού «φίλου του», αλλά πρέπει να τον θυσιάσει για χάρη της «δικαιοσύνης»… Η Πτώση του ευνοούμενου γίνεται βίαια, ταχύτατα, και είναι απόλυτη (επίδειξη της δυνάμεως του άρχοντα, παράδειγμα στους υπολοίπους αυλικούς, αλλά και απελευθέρωση της κορυφαίας θέσης-σύνθημα στους αυλικούς να αγωνιστούν για την καρδιά του ηγέτη τους).

Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι οποιαδήποτε ομοιότης της Ελληνικής Δημοκρατίας του 21ου αιώνα με την Παποκρατία του 17ου, είναι καθαρά συμπτωματική (;)…

Η πτώση του ευνοούμενου δεν είναι ατύχημα, αλλά μια φυσική διαδικασία, η οποία αυξάνει την ισχύ και το γόητρο του άρχοντα, όσο και η άνοδος του ίδιου ευνοούμενου… Από την στιγμή δε που αυτή ξεκινά, το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει ο αυλικός-στόχος είναι να επιχειρήσει να την ανακόψει (να υπερασπιστεί τον εαυτό του). Όχι μόνον είναι μάταιο, αλλά μπορεί να αποβεί και μοιραίο.

Και ο Γαλιλαίος είναι στη θαυμάσια θέση το 1632 να είναι στη θέση του ευνοούμενου φιλοσόφου του Πάπα, τη στιγμή ακριβώς που αυτός χρειάζεται μια Πτώση (πιασάρικου ονόματος) για να τραβήξει τα βλέμματα της Κοινής Γνώμης από τη σουηδική πρόκληση, να βουλώσει τα στόματα Ισπανών και συντηρητικών Καρδιναλίων, να επιδείξει την Ιερή Δικαιοσύνη (αλλά και να ελευθερώσει τη θέση του σταρ-φιλοσόφου στον ανταγωνισμό).

Το καλοκαίρι του 1632 ο Πάπας διέταξε την απόσυρση του βιβλίου από την κυκλοφορία και όρισε μια «ειδική επιτροπή», με στόχο την διερεύνηση πιθανών παραβάσεων από τον συγγραφέα. Με συνοπτικότατες διαδικασίες, το θέμα παραπέμφθηκε στην Ιερά Εξέταση, που -με ακόμη συνοπτικότερες διαδικασίες- κάλεσε τον Γαλιλαίο σε απολογία. Ο κατηγορούμενος θα επιχειρήσει να παίξει καθυστερήσεις, κινητοποιώντας για άλλη μια φορά τη μηχανή των διασυνδέσεων, των δικών του, αλλά και των Μεδίκων. Άλλο 1616 και άλλο 1632 όμως.

Αποφασισμένος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, παρά την αδυναμία των φίλων του, ο Γαλιλαίος θα φτάσει τελικά στη Ρώμη τον Φεβρουάριο του 1633. Ο πρεσβευτής του Δουκάτου της Τοσκάνης στα Παπικά Ανάκτορα στέκεται στο πλευρό του. Θα τον συμβουλέψει να ομολογήσει την «αιρετικότητα» των γραφομένων στο βιβλίο του, να «μετανοήσει» (και φυσικά να διαπραγματευτεί μια ήπια ποινή), αλλά για τον Γαλιλαίο η παραδοχή τής «ενοχής» είναι αδιανόητη.

Η Δίκη ξεκινά τον Απρίλιο του 1633 και ολοκληρώνεται τον Ιούνιο. Κατά τη διάρκειά της, ο Γαλιλαίος επιχειρεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, απέναντι σε μια Ιερά Εξέταση που έχει λάβει εντολή… ότι είναι ένοχος. Η παπική ισχύς ολόκληρη έχει επενδυθεί σ’ αυτή τη διαδικασία, και η Αγία Έδρα περιμένει φυσικά από τον κατηγορούμενο να ομολογήσει και όχι να διαφωνεί με το κατηγορητήριο. Τα πρακτικά δε της Δίκης φανερώνουν ανάγλυφα τα παζάρια γύρω από τον Γαλιλαίο… Οι Ιεροεξεταστές επιθυμούν να τον καταδικάσουν με την ομολογία του, και προσφέρουν γι’ αυτό… δελεαστικές ποινές.

Εν τέλει ο Γαλιλαίος θα καταδικαστεί (χωρίς να ομολογήσει), πρακτικά σε κατ’ οίκον περιορισμό… Το συγκεκριμένο βιβλίο του δε, θα παραμείνει στη λίστα των απαγορευμένων μέχρι και τον 19ο αιώνα.

Το 1634, η Ρώμη θα υποδεχτεί το νέο αστέρι της Φυσικής Φιλοσοφίας: είναι ο πολυμαθής Ιησουίτης Athanasius Kircher.

Περισσότερα στοιχεία

M. Biagioli: «Galileo, Courtier: The Practice of Science in the Culture of Absolutism», Chicago, IL, University of Chicago Press, 1993

-M. Segre: «In the wake of Galileo», Rutgers University Press, 1950

-M. Oster (Ed.): «Science in Europe 1500-1800»

-http://astro.wcupa.edu/mgagne/ess362/resources/finocchiaro.html#conreport (ενδιαφέροντα κείμενα, σχετικά με την δίκη)

Αλήθειες… πού και πού!

Posted in Σκόρπια with tags , on Ιανουαρίου 13, 2008 by Γέροντας

Από την τρέχουσα Ελευθεροτυπία:

Εν οίδα, ότι ουδέν είδα

«Αν θες να ξεμπλέξεις, ξαναβάλε το βιβλίο Ιστορίας στα σχολεία».


Ο ΚΑΙΡΟΣ
Λοιπόν, έχουμε και λέμε:1 Ο πληθωρισμός τρέχει με κοντά 4% -ο επίσημος, όχι ο κανονικός- και η κυβέρνηση μέσω των τραπεζιτών διαμήνυσε στους πολίτες να μη ζητάνε αυξήσεις, γιατί δεν θα πάρουν πάνω από 3. Τοις εκατό, εννοείται. Τα άλλα τρία τα παίρνουν ήδη.2 Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Ε.Ε., η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις εισροής ξένων επενδύσεων. Βρίσκεται, όμως, στις πρώτες ξένων ενδύσεων.

3 Σύμφωνα με την ίδια έκθεση του μηνός Δεκεμβρίου, η ακρίβεια καλπάζει στη χώρα με τον ταχύτερο ρυθμό στην Ευρώπη. Πάντα ο τόπος εκτιμούσε περισσότερο τα άλογα του ιπποδρόμου από τα έλλογα του δρόμου.

4 Η παραγωγή αγαθών και προϊόντων, επίσης, μειώνεται, επειδή άλλες επιχειρήσεις κλείνουν και άλλες μεταφέρονται στις γειτονικές χώρες με φθηνότερα εργατικά χέρια. Για ακριβότερα εργοδοτικά επιπόδια.

5 Η ανεργία, σύμφωνα με τους αριθμούς, αυξάνεται και αγγίζει περίπου 500.000 πολίτες, στην πλειοψηφία τους νέους. Είναι ο μόνος τρόπος για να βρίσκουν δουλειά οι ξένοι μετανάστες. Πάντα είχα απορία πώς διάολο δεν χτυπάει η ανεργία των νέων τους μετανάστες.

6 Οι τουρίστες που ήρθαν στη χώρα τους τελευταίους μήνες είναι οι λιγότεροι των τελευταίων πολλών χρόνων, με αποτέλεσμα να μαραζώνουν ξενοδοχεία, γραφεία, μεταφορές, που εκτιμούν ότι φταίει η ακρίβεια και η κακής ποιότητας παροχή υπηρεσιών σε όλο το φάσμα της χώρας. Περίεργο. Δεν εκτιμούν ότι, αντί για γκαρσόνια, θέλουμε να είμαστε οι μετρ της Ευρώπης; Βρε ουστ από δω, που θέλετε και παροχή υπηρεσιών.

7 Οι υπηρεσίες ελέγχου, μόνο από τους δειγματοληπτικούς ελέγχους, διαπιστώνουν ότι το 40% των τροφίμων που πουλιώνται στην Ελλάδα είτε είναι ληγμένα, είτε ακατάλληλα για κατανάλωση. Είναι γιατί ψωνίζουμε το άλλο 60%.

8 Επίσης, σχεδόν το μισό δίκτυο ύδρευσης της χώρας είναι από επιβλαβές έως επικίνδυνο για την υγεία των πολιτών. Αν φτιαχνόταν, θα ήταν επιβλαβές για την υγεία των τοπικών αρχόντων.

9 Α! Οι δήμοι και οι κοινότητες, οι πολεοδομίες και οι εφορίες είναι οι πιο διεφθαρμένοι οργανισμοί του κράτους, σύμφωνα με το Ελεγκτικό Συνέδριο και τους Συνηγόρους του Πολίτη και του Καταναλωτή. Δεν είναι, σύμφωνα με τους Συνηγόρους του διαβόλου.

10 Κατά τον αρμόδιο υπουργό, η Υγεία χρειάζεται ένα νέο Σύστημα, γιατί το υπάρχον έχει εξαντλήσει τα όριά του. Και τα δικά μας.

11 Κανείς πανεπιστημιακός καθηγητής δεν δέχεται να συμμετάσχει στο διαγωνισμό για τη συγγραφή του νέου βιβλίου Ιστορίας για την ΣΤ’ Δημοτικού. Απόκτησαν το γνώθι σαυτόν.

Αν και η στάση τους αυτή μαρτυράει ότι τους ενδιαφέρει πιο πολύ να υπερασπιστούν τη σύγκρουση του εαυτούλη τους με το κράτος, του οποίου είναι και τρόφιμοι, από το να πασχίσουν να μορφώσουν τα σχολιαρόπαιδα, μαχόμενοι τους ηλίθιους όρους του κάθε παιδαγωγικού ινστιτούτου. Λες και οι όροι είναι σημερινοί και δεν υπάρχουν με τη συνενοχή τους.

11α Να μη μιλήσουμε για το σύστημα συγγραφής των σχολικών και πανεπιστημιακών βιβλίων, συγγραμμάτων και βοηθημάτων, για τους διαγωνισμούς, τους τρόπους επιλογής, τις αμοιβές, την αξιολόγηση. Στην πλάτη παιδιών, εφήβων και μισθοσυντήρητων γονέων.

12 Σύμφωνα με τα στοιχεία όλων των ερευνών, μελετών και μητρώων, το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας κινδυνεύει μόνο και μόνο γιατί το Δημόσιο αρνείται να πληρώσει τις εισφορές του και βοηθάει και όσους εργοδότες αρνούνται να πληρώσουν τις εισφορές τους.

13 Πάνω από 300.000 δικαστικές αποφάσεις εκκρεμούν -οι 30.000 μόνο στο Συμβούλιο Επικρατείας- από το ικανοποιημένο από τον εαυτό του σύστημα Δικαιοσύνης. Καλύτερα που εκκρεμούν. Μπορεί να είναι σαν αυτές που βγαίνουν.

14 Και ένα ποσοστό μεγαλύτερο από 10% στα Σώματα Ασφαλείας συμμετέχει ή τα ‘χει κάνει πλακάκια με τον υπόκοσμο. Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές ο υπόκοσμος είναι πιο καθαρός από τον κόσμο.

15 Ο δήμαρχος Αθηναίων ανακάλυψε ότι ένα μέρος των σκουπιδιάρικων της πόλης είναι ύποπτα παροπλισμένα, ενώ σέρνονται καταγγελίες για αλισβερίσια με επαγγελματίες σε πλούσιες γειτονιές, για τη συγκομιδή των σκουπιδιών. Για να ξέρεις ότι δεν έρχεται από τα σκουπίδια η μεγάλη βρόμα.

16 Και, ενώ, εμείς θα πάρουμε τις αυξήσεις, που λέγαμε, οι βουλευτές πήραν αύξηση 30% από 1ης Ιανουαρίου και η αποζημίωσή τους πήγε από τα 6.500 ευρώ στα 10.500 ευρώ το μήνα, επειδή αναπροσαρμόστηκε αυτομάτως με τις αποδοχές των ανώτατων δικαστών. Για να αντιπροσωπεύουν και οι δύο επάξια το λαό.

17 Οι τράπεζες αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού των πολιτών όπως και όποτε αποφασίσουν, ενώ δίνουν ψίχουλα στα επιτόκια καταθέσεων, κατά παράβαση κάθε ευρωπαϊκής πρακτικής τραπεζών, χωρίς να ελέγχονται από κανέναν, ενώ δεν αλλάζουν τους καταχρηστικούς όρους δανεισμού, που έχουν κριθεί παράνομοι από τα δικαστήρια. Ολα αυτά, με τα λεφτά του λαού.

18 Πάνω από τα μισά σπίτια της χώρας έχουν πολεοδομική παρανομία, είτε κατά το χτίσιμό τους, είτε μετά. Για όλες αυτές οι ίδιοι οι πολίτες έχουν παρακαλέσει, ξεγελάσει, λαδώσει, διαφθείρει. Αυτούς, τους οποίους μετά καταγγέλλουν ως διεφθαρμένους. Τουλάχιστον, σ’ αυτόν τον τομέα, οι πολίτες, από τους πλούσιους ώς τους φτωχούς είναι ίσοι. Τους διαφοροποιεί το μέγεθος της παρανομίας.

19 Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί συχνά κλέβουν τους ίδιους τους αγρότες του συνεταιρισμού με διάφορα κόλπα σε αξιολογήσεις και μετρήσεις, αλλά σπάνια, ως ποτέ, κάτι αποκαλύπτεται από το φόβο των αντιποίνων στην επόμενη σοδειά. Των αγροτών, όχι των συνεταιρισμών.

20 Σύμφωνα με τα στοιχεία των ερευνητικών αρχών, σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν υπάρχει εκτεταμένη κλοπή του δημόσιου χρήματος -δηλαδή του μελλοντικού δρόμου, του σχολείου, του λιμανιού, του αεροδρομίου- με έκδοση πλαστών τιμολογίων, όπως στην Ελλάδα. Ούτε στην Ιταλία. Αλλά στην Ιταλία όλα αυτά γίνονται από την κουτσή Μαφία. Δεν γίνονται κι απ’ την κουτσή Μαρία.

21 Με όλα αυτά τα παραπάνω, η χώρα κλείνει μήνα, που βομβαρδίζεται με την υπόθεση Ζαχόπουλου.

ΥΓ Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πεθαίνει. Οχι τώρα, αλλά εδώ και μήνες. Το ξέρει ο ίδιος και οι γιατροί. Ο καρκίνος του συκωτιού είναι θανατηφόρος, εξαιρετικά επιθετικός, συνήθως πολύ επώδυνος και οδηγεί τον άρρωστο στην έξοδο, συνοδεία ισχυρότατων οπιοειδών, που τον ναρκώνουν όλο και περισσότερο.

Δύο είναι οι ευχές όλων των καλών γιατρών. Να φύγει ο άνθρωπος το ταχύτερο και να φύγει στο σπίτι του.

Γιατί τα γράφω; Γιατί αηδίασα

να διαβάζω και, κυρίως, να ακούω

από μαρκουτσοφόρους και μη δημοσιογράφους, εδώ και καιρό,

ότι οι γιατροί ελπίζουν, ότι φοβούνται το ηπατικό κώμα, ότι χορηγούν

αγωγές για καλυτέρευση, ότι

συνιστούν νοσοκομείο για να τον σώσουν από τούτο ή από κείνο.

Από τους μόνους που έχει ανάγκη να σωθεί ο αρχιεπίσκοπος είναι από τους ανεύθυνους, τους άσχετους και τα κοράκια. Οι πρώτοι ανήκουν στη δημοσιογραφική φαμίλια.

Οι δεύτεροι στην ιερατική.

Ο λαός έχει δικαίωμα να ξέρει στα σοβαρά την αλήθεια, γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω του. Αλλά, ποιος την έχασε τη σοβαρότητα για να τη βρει το πνευματικό λούμπεν που λυμαίνεται εδώ και χρόνια τον τόπο.

Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης

Το πολιτικό «τρίγωνο» του Κίσινγκερ

Posted in Σκόρπια with tags , , , , on Νοέμβριος 9, 2007 by Γέροντας

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

Οταν αποκωδικοποιούνται οι δημοσιευμένες του 2004 απόρρητες επιστολές του Κίσινγκερ, αποκαλύπτουν ότι τους μεγάλους στόχους του για το κρίσιμο τότε έτος 1973 πάντα έκρυβαν οι μικρές λέξεις και οι μεγάλες την πολιτική του «βήμα προς βήμα».

Ως υπουργός Εξωτερικών που χειρίστηκε τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της διεθνούς κρίσης που προκάλεσε η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να διακόψει τη ροή του «μαύρου χρυσού» το 1973 εξαιτίας της έμπρακτης στρατιωτικής στήριξης που παρείχαν οι Αμερικανοί στο Ισραήλ όταν αυτό έχανε τον πόλεμο του 1973, ο Κίσινγκερ ήθελε να πετύχει τρεις στόχους: πρώτον, να αφοπλίσει τους Αραβες από το όπλο του πετρελαίου, δεύτερον να επιστραφούν στους Αραβες όσο το δυνατόν λιγότερα κατεχόμενα εδάφη και, τρίτον, περισσότερη ασφάλεια στο Ισραήλ. Εκτοτε οι ΗΠΑ προσπαθούν να πετύχουν τους ίδιους στόχους.
Σήμερα, κοιτώντας αυτό το μαθηματικο-πολιτικό τρίγωνο (πετρέλαιο-εδάφη-ασφάλεια) του Κίσινγκερ και των διαδόχων του βλέπουμε ότι με τη συνεχώς αυξανόμενη ροή πετρελαίου, την πραγματική τιμή του να ανεβαίνει και να συμπλέει με την ονομαστική, για να φτάσει σήμερα τα 98 δολάρια το βαρέλι, και την ασφάλεια του Ισραήλ να απειλείται από ισχυρότερους αντιπάλους και, τέλος, να κατέχονται περισσότερα αραβικά εδάφη (αμερικανική κατοχή στο Ιράκ), δεν έχουμε παρά να διαπιστώσουμε ότι στην πράξη το δόγμα «βήμα προς βήμα» μετεξελίχθηκε σε ένα άλλο δόγμα, «πόλεμο προς πόλεμο», το οποίο ακολουθούν πιστά και από κοινού οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εδώ και 34 χρόνια, προκειμένου να εξασφαλίζουν μόνο την «ασφάλεια» για το Ισραήλ. Η υπερβάλλουσα ζήτηση για την ασφάλεια του Ισραήλ οδηγεί στην αύξηση της τιμής του πετρελαίου και, όσο αυξάνεται η ζήτηση της ασφάλειας, τόσο θα αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου. Μια μέρα όμως οι ΗΠΑ θα αποστρέφονται τη ζήτηση αυτή, με αποτέλεσμα η ασφάλεια του Ισραήλ να μένει στο ράφι εξαιτίας της ακριβής τιμής του πετρελαίου. Αυτός είναι ο νόμος του πολέμου. Οταν άρχισε ο Κίσινγκερ να εφαρμόζει τη πολιτική του, το 1973 η τιμή του πετρελαίου ήταν μόλις 5 δολάρια το βαρέλι. Τότε επέλεξε και ο πρόεδρος της Αιγύπτου Ανουάρ αλ Σαντάτ να ακολουθήσει έναν μοναχικό δρόμο, μακριά δηλαδή από την πολιτική της «συνολικής λύσης» που ακολουθούσαν τα αραβικά κράτη, γιατί πίστευε πως δεν θα μπορούσε να του επαναφέρει τα εδάφη του Σινά, μετά τη νίκη του στον πόλεμο του 1973. Συμφώνησε τότε να διαπραγματεύεται με τον Κίσινγκερ και συμφώνησε να ασκήσει πιέσεις στη Σαουδική Αραβία για να σταματήσει το εμπάργκο πετρελαίου που εφάρμοσε το 1973, με αντάλλαγμα οι ΗΠΑ να του επιστρέψουν τα κατεχόμενα εδάφη του Σινά. Ετσι και έγινε, βάσει της Συμφωνίας Καμπ Ντέιβιντ.

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά της αλήθειας· η άλλη έλεγε ότι το Ισραήλ, βασιζόμενο στο δόγμα «πρώτα η ασφάλεια», ήθελε να προχωρήσει η ειρηνευτική διαδικασία στο μέτωπο της Αιγύπτου, επειδή παραδέχτηκε την αποτυχία στο μέτωπο της Αιγύπτου. Η παραίτηση εξάλλου της τότε πρωθυπουργού Γκόλντα Μέιρ ήταν αποτέλεσμα της αποδοχής αυτής. Βάσει της αποτυχίας οι στρατιωτικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο στρατός του Ισραήλ δεν μπορεί πια να ελέγχει συγχρόνως δυο τεράστιες περιοχές: την έρημο Νεγκέφ, που αποτελεί το 55% του Ισραήλ, και όλη τη χερσόνησο του Σινά των 60.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή μια περιοχή 3 φορές μεγαλύτερη του Ισραήλ, απέναντι σ’ έναν ισχυρό πια αραβικό στρατό, εκείνο της Αιγύπτου. Αυτές τις εκτιμήσεις που γνώριζε ο Σαντάντ από τις μυστικές του υπηρεσίες και τον οδήγησαν στον μοναχικό δρόμο.

Το 1973 στη Μάχη Bar-Lev, οι Αιγύπτιοι κατάφεραν με 80.000 στρατιώτες να περάσουν την πολύ ισχυρή γραμμή άμυνας σε λίγες ώρες, σκοτώνοντας 1.200  στρατιώτες, με ελάχιστες απώλειες 200 στρατιώτες.

Το 2006 το Ισραήλ, εκτός του ότι παραδέχτηκε ότι απέτυχε στον πόλεμό του εναντίον της Χεζμπολάχ, έκανε για ακόμα μία φορά σοβαρότερο το πρόβλημα ασφάλειας για το Ισραήλ. Το πρόβλημα το ανέδειξαν οι 3.970 Κατιούσα που εκτόξευσε η Χεζμπολάχ στο Ισραήλ σε 33 μέρες, δηλαδή 120 Κατιούσα τη μέρα. Από αυτό το γεγονός προέκυψε ένα ακόμα πρόβλημα ασφάλειας για το Ισραήλ, και μάλιστα πιο επικίνδυνο, το οποίο ονομάζεται «πυραυλική δύναμη» της Συρίας. Η Συρία, λένε Ισραηλινοί στρατιωτικοί, διαθέτει ισχυρότερες και πιο αποτελεσματικές Κατιούσα, αλλά και πυραύλους πολλών τύπων με μεγαλύτερη εμβέλεια και, το χειρότερο, λένε ότι μπορεί να εκτοξεύει 1.000 Κατιούσα τη μέρα. Η στρατηγική των αποφοίτων της ισραηλινής «σχολής ασφαλείας» πρόσθεσαν στη λίστα του Ισραήλ ισχυρότερους εχθρούς για την «ασφάλειά» του. Σήμερα, για να εξασφαλίσει το Ισραήλ την πολυπόθητη αυτή ασφάλεια, θα πρέπει να κάνει ή νέους πολέμους ξεχωριστά εναντίον όλων των εχθρών, παλιών και νέων, στην περιοχή ή έναν μεγάλο πόλεμο εναντίον όλων μαζί. Αυτό σημαίνει ότι οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να περιμένουν άλλα εκατό χρόνια, γιατί τότε μπορεί το Ισραήλ να αποκτήσει αυτή την πολυπόθητη αλλά και ανέφικτη «ασφάλεια», με τίμημα να ακινητοποιηθούν σχεδόν όλα τα μέσα παραγωγής.

Σήμερα ο Λευκός Οίκος «ασχολείται» με την ίδρυση ενός παλαιστινιακού «κράτους», όχι γιατί στην ουσία, όπως το ομολόγησε ο Κίσινγκερ σε άρθρο του στην Αλ Σαρκ αλ-Ασουάτ στις 30/10/2007, «το Ισραήλ μέχρι χθες δεν ήθελε ένα παλαιστινιακό κράτος δίπλα του», αλλά επειδή το «Παλαιστινιακό» χρησιμοποιείται πια από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ ως εργαλείο παραγωγής πολέμων «ασφάλειας»

http://www.inflationdata.com/inflation/inflation_rate / Historical_Oil_Prices_Table.asp

http://www.inflationdata.com/inflation/images/charts/Oil/Inflation_Adj_Oil_Prices_Chart.htm

http://www.worldtribune.com/worldtribune/07/front2454171.9541666666.html

http://www.haaretz.com/hasen/objects/pages/PrintArticleEn.jhtml?itemNo=676144

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3467960,00.html

http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1192380738906&pagename=JPost%2FJPArticle%2FPrinter

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 09/11/2007

Κικέρων… ή πώς δεν ξεχνούν τα τζάκια

Posted in Σκόρπια with tags , , on Νοέμβριος 7, 2007 by Γέροντας

Ελευθεροτυπία, 7/11/2007

 

Επίδειξη άγνοιας της ιστορίας των Ρωμαίων έκανε ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, επινοώντας (και σερβίροντας εν είδει ιστορικού ανεκδότου) την ιστοριούλα της συμπάθειας που έτρεφε ο Καίσαρας για τους παχουλούς

ως «φύσεις καλοκάγαθες – ένας δεν ήταν ευτραφής, ο Βρούτος, και τον δολοφόνησε». Bella storia ma non vera, ωραία ιστορία, αλλά όχι αληθινή, όπως θα έλεγαν και οι απόγονοι των Ρωμαίων· καμμιά εικοσαριά δημοκρατικοί ομού και ομοθυμαδόν ξέκαναν τον Ιούλιο Καίσαρα, ένας ανάμεσά τους ήταν και ο Βρούτος· άλλοι εξ αυτών ευτραφείς, άλλοι ευσταλείς κι άλλοι με τα πρώτα τους ήδη γεροντοπαχάκια…

Οχι πως δεν ξέρει ρωμαϊκή ιστορία ο κ. Βενιζέλος, ξέρει! και ως εκ των σπουδών του ξέρει καλά! απλώς ποντάρει στην άγνοια των άλλων και σκαρώνει παραβολές κατά το δοκούν – δεν είναι προς θάνατον, τα συνηθίζουν άλλωστε αυτά όσοι έξυπνοι θεωρούν τους άλλους κορόιδα…

Ομως είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες που παρουσιάζει ο Μπενύτο με μιαν άλλη επιβλητική φυσιογνωμία του ρωμαϊκού πανθέου, τον Κικέρωνα.

Ρήτορες και οι δύο!

Ο Κικέρων, αν μου το επιτρέπει ο Μπένυ (σιγά μη μου το επιτρέπει) λίγο καλύτερος! Μάλιστα, όταν νεαρός στην ηλικία ήρθε στην Ελλάδα για να διευρύνει τις σπουδές του κι έγινε δεκτός στη Ρόδο απ’ τον φημισμένο ρήτορα Απολλώνιο, εντυπωσίασε με την αγόρευσή του τόσον τον γέροντα σοφό, ώστε να τον αναγκάσει να μονολογήσει: «Δύστυχη Ελλάδα! τα μόνα δύο καλά που σου απέμεναν την παιδεία και τον λόγο, τούτος εδώ, σ’ τα παίρνει και τα πάει στη Ρώμη».

Με ένα παράδοξο δηλητηριώδες χιούμορ και οι δύο!

Που συχνά έφερε τον Κικέρωνα σε δύσκολη θέση (δεν μπορούσε να κρατηθεί) και με τον οποίον ο κ. Βενιζέλος φέρνει επίσης συχνά σε δύσκολη θέση τους άλλους (με σοβαρόν αντίκτυπο στην εξέλιξη των δημοσκοπήσεων).

Ο κ. Βενιζέλος όπως και ο Κικέρων είναι ένα «νέο πρόσωπο» ή ένας «νέος άνθρωπος». Ετσι αποκαλούσαν οι Ρωμαίοι όποιον πολίτη, πατρίκιο ή πληβείο, εμφανιζόταν στο πολιτικό σκηνικό και διεκδικούσε δημόσιο αξίωμα, χωρίς η γενιά του να έχει να επιδείξει σειρά αξιωματούχων. Για τους Ρωμαίους οι «νέοι άνθρωποι» ήταν σαν

να εμφανίζονταν απ’ το πουθενά· ήθελε τσαγανό για να προσπαθήσει κανείς να διεκδικήσει μια θέση στον δημόσιο βίο, χωρίς παππού Υπατο, πατέρα Αστυδίκη (Πραίτορα Ουρμπάνις, που λέει κι ο κ. Πολύδωρας), χωρίς θείο Κυαίστορα, χωρίς το δάκτυλό σου να κοσμεί ένα οικογενειακό δακτυλίδι ή απ’ το σανδάλι σου να κρέμεται ένα καταγωγικό μισοφέγγαρο

Ο Κικέρων, μπήκε στην πολιτική, όπως και ο Μπενύτο υπερασπιζόμενος μια «χαμένη υπόθεση» – ξελάσπωσε απ’ την κατηγορία της κλοπής τα θύματα μιας σκευωρίας των αριστοκρατών, οι οποίοι όχι μόνον είχαν ληστέψει τους κατηγορούμενους αλλά τους κατηγορούσαν κι από πάνω ως κλέφτες.

Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων κέρδισε την υπόθεση κι εν τω άμα την αγάπη του λαού. Εγινε ο αγαπημένος τους Ρεβύθης (cicer στα λατινικά σημαίνει ρεβύθι -ο Κικέρων εκ του cicer είχε στη μύτη μια ελιά σαν ρεβύθι- οι Ρωμαίοι είχαν ένα αδίστακτο χιούμορ με κάθε κουσούρι συν μια λατρεία στα παρατσούκλια, συνεπώς Ρεβύθης, ο Μάρκος Τύλλιος). Κι ως Ρεβύθης, Κικέρων, διέπρεψε. Οι πολίτες μαζεύονταν να τον ακούσουν όταν μιλούσε, γρήγορα έγινε ο υπερασπιστής κι ο πρόμαχος του λαού κι άλλο τόσο γρήγορα την… ψώνισε.

Από άνθρωπος αρχών, έγινε ο ορισμός του καιροσκόπου. Μπήκε στη μεγάλη πολιτική της άγριας ρωμαϊκής δημοκρατίας, νομίζοντας ότι μπορεί να παίξει με τα μεγάλα τζάκια, και κατέληξε φερόμενος ου μην κι αγόμενος στη σκακιέρα των δυνατών, πότε ίππος, πότε τρελλός, πότε πύργος, αλλά ποτέ βασίλισσα.

Ο φίλαυτος, αλαζών και οιηματίας Ρεβύθης παγιδεύθηκε στον αρχαίο ιστό των Ιουλίων, των Αππίων, των Μέττελων, όλων εκείνων των αριστοκρατικών οικογενειών που οι γόνοι τους διπλάρωναν από γενιά σε γενιά τους δημοκρατικούς κι έκαναν παιχνίδι.

Μια κρίση αυτού του παιχνιδιού – η «Συνωμοσία του Κατιλίνα» υπήρξε η κορυφαία στιγμή αλλά ταυτοχρόνως και το κύκνειο άσμα του ήρωά μας. Στην υπόθεση αυτή, ο Κικέρων έπαιξε με τη φωτιά και κάηκε, βραδυφλεγώς αλλά τελείως. Στην παρέα των άσωτων και ξεπεσμένων αριστοκρατών του Κατιλίνα η Ρώμη φόρτωσε τις αμαρτίες της. Και τους έσφαξε σχεδόν τελετουργικά. Ηταν μια παράξενη υπόθεση – ακόμα παραμένει ομιχλώδης. Ο Κικέρων τη χρησιμοποίησε ως όχημα για να επικρατήσει -συγκρούστηκε έτσι υπογείως με τον Καίσαρα- και «ξεσκεπάζοντας» τους συνωμότες έγινε ήρωας. Ανακηρύχθηκε «πατέρας της πατρίδας», αλλά Γράκχος δεν ήτανε. Αυτό που πράγματι ήτανε το ήξερε καλά ο Καίσαρας.

Αυτός ο Καίσαρας, που προς στιγμήν είχε λουφάξει, μετά την ήττα του Κατιλίνα, αυτός ροκάνισε τον Ρεβύθη. Αυτός ο Καίσαρας που επέστρεψε με δυο παππούδες Υπατους, με την Ιουλία γενεά του να κρατάει απ’ την ίδια την Αφροδίτη, αυτός ο Καίσαρ

με τις υποσχέσεις του να υπερακοντίζουν σε λαϊκισμό τον Μάρκο Τύλλιο Κικέρωνα, αυτός ο νεαρός, ήδη Μέγας Ποντίφιξ, ιερέας του Διός, με το δακτυλίδι της γενιάς του να λάμπει στα δόντια του, με δυο-τρεις καλές συμφωνίες με τους Εργολάβους της εποχής, με όλη τη λαϊκιστική ρητορική που ποθούσε να ακούσει ο λαός για αναδασμό της γης, με άρτο για τους φτωχούς και θεάματα για όλους – τον έσβυσε τον Κικέρωνα, έδυσε ο Ρεβύθης. Πήγε και κλείστηκε σπίτι του μοναχός. Γέλαγε με το παράδοξο χιούμορ του – εις μάτην τα ελληνικά του

και, με τον γραμματικό του Τύρωνα, ξαναέγραφε τις παλιές του αγορεύσεις και τις ξαναέγραφε, ώσπου -τέλειες- να μείνουν στην αιωνιότητα…

Το τέλος της ιστορίας γράφηκε λίγα χρόνια αργότερα, μετά από τη δολοφονία του Καίσαρα. Ο Αντώνιος παίρνοντας το δαχτυλίδι της διαδοχής με τη σειρά του, ζήτησε και το κεφάλι του παλιού ξεθυμασμένου εχθρού. Και το πήρε. Δεν ξεχνούν τα τζάκια…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 7.ΧΙ.2007 stathis@enet.gr